Onze pa vertelde ons vaak dat in de oorlog zijn neef, de zoon van tante Cato, opeens verdwenen was en dat niemand wist waar hij gebleven was. Hij noemde de naam Oosterveer, maar dat zei ons vrij weinig. Het contact was na de oorlog verwaterd, dus wij kenden die mensen niet. Toen mijn zus (wijkverpleegkundige) een meneer Oosterveer ging verzorgen, noemde zij haar naar naam en die meneer Oosterveer zei meteen dat zijn oma ook zo heette. Denkend aan het verhaal van pa vroeg mijn zus of zijn oma soms Cato heette en dat bleek inderdaad het geval te zijn. Mijn zus vertelde hem dat pa vaak had gesproken over een neef die in de oorlog verdwenen was. Meneer Oosterveer vertelde ons dat dat klopte en dat men er pas rond 2003 achter was gekomen wat er met hem gebeurd was. Hij maakte illegale papieren voor het verzet en was verraden door een kapper in Scheveningen, maar hij had een aanvulling die nergens vermeld stond: die kapper was hoogstwaarschijnlijk iemand in hun eigen familie die lid was van de NSB. Met dit verhaal ging mijn zus naar onze Pa, die compleet uit het veld geslagen was door dit alles. Het gaf hem wel rust te weten wat er gebeurd was met zijn neef, maar hij had nooit geweten dat hij in het verzet had gezeten en dat hij opgepakt was. Ook wist hij niet dat er iemand lid was geweest van de NSB. Uit respect zijn wij samen naar kamp Vught en naar het Oranje Hotel geweest om Johannes Leonardus Anthonius Oosterveer, de neef van onze pa, te herdenken.